logo Kanoleu't

Verhalen

2 Februari 2002:

Buurtbeekjes: de Frischhofsbach, oftewel:

"Der Sauere Bauer!"

Verslag van Ico Jongerden.

Stom toeval of een practical joke van een journalist uit de vijfde Colonne, maar dagblad Tubantia opent op deze gedenkwaardige dag haar editie Almelo met een diepgaande analyse van de problemen rond het hondentoilet aan... de Willemsgang! Zaterdag 2 februari, de barometer en de waterstand gaan gelijk op met de bloeddruk van de kroonprins, dus ik snel in afwachting van mijn bedevaarders vast de krantenkoppen.

kijk wat een mooi beekje, hier vlak over de grens Mijn stipte stoelgang ten spijt, ontvlucht het in meerderheid republikeinsgezinde gezelschap Kanoleu”t” reeds om half negen met tien trouwe leden het vaderland in haar verstikkende oranjehype. We gaan varen bij de Buren. Omdat Van Buuren trouwt, zou je kunnen zeggen. Onder wat geginnegap over een geleend karretje kwamen we bij 'de sloot' aan. Daar was het minder oranje maar net zo warm en de Frischhofsbach lag er in het februarizonnetje klaterend bij. Het is een frisse, reukloze sloot. Es gibt im Nachbarland auch der Goorbach! Hoewel de waterstand mij persoonlijk tegenviel, was er veel werk aan de winkel en dat maakte het afwisselend: veel omgevallen 'limbobomen', hier en daar een smerige braamstruik en heel veel charmant bochtenwerk. Twee reguliere SMS-junks werden - voor ze de kindertelefoon konden bereiken - door hun vaders in de auto gesleurd, onderweg naar een vervaarlijk avontuur: Melle (11) en Jelle (13). Er is begrijpelijk gemopper: 14 kilometers bochtenwerk met achter iedere bocht het eindpunt, maar helaas. En in die ene pauze, misdraagt Hedy zich als enige vrouw verschrikkelijk, terwijl wij mannen - onder druk van allerlei maatschappelijke groeperingen - dat allang hadden afgeleerd. Maar ja, de één is geschikt om met de kroonprins trouwen en de ander met de kikker.

zie hier een jeugdige veurzitter in betere tijden - de bevaarbaarheid van de stuw bedoel ik dan.

Ons hoogtepunt bereikten wij in het zicht van de auto's. Een idyllische watermolen, zeer rutschbaar. Als de boer de schuiven maar had opengezet. We zijn tien jaar terug wél eens wunderbar door dit sluisje gesjeesd, waarvan akte en foto's. Dus, dat belooft wat. Maar nu staat de schuif slechts tien centimeter boven het water. Rechteroever uitgestapt, kniediepe modder, geen beplanting, wel een weitje. Juist terwijl wij ons afvragen of dit het proberen waard zou zijn de aanpalende boer over te halen om de, met EU-subsidie gerestaureerde, schuif omhoog te trekken, krijgen we van diezelfde, inmiddels uit eigener Bewegung höchstgeschwindig gearriveerde, aanpalende boer op verrassend norse toon de boodschap snel te maken dat we wegkomen. Na enig aandringen op het Waarom? komt er niet meer uit dan de - overigens internationaal gebruikelijke - gemeenplaatsen: 'Privatboden', ' nichts zu suchen', 'Ufer auch privat', 'Flussboden privat'. Met als onderbouwing: 'Umweltschutz', 'hohe Kosten', 'jede Menge Kanuten', 'Ruhe', usw... Op onze vraag hoeveel 'kanoeten' er dan wel niet doorkomen per jaar gaf hij tot drie keer toe geen antwoord. Wij kaatsten terug: 'keine Schilder', geen info van der Kanoverband en natuurlijk even gewezen op het feit dat drie slagen omhoogdraaien - slechts vijftig centimetertjes - hem en ons een hoop ergernis en een wandeling bespaard zou hebben en we riant hadden kunnen rutschen, onder het motto 'jeder zufrieden'. Enfin, er was geen beweging in te krijgen. En toen Bauer Senior ook nog eens arriveerde en wat duits in het zakje deed, vielen plotseling héél véél - reeds lang in de vergetelheid geraakte -vooroordelen onwillekeurig weer op hun plaats. We zijn ingestapt en honderd meter verder bij de auto's weer uitgestapt.

En zij sprak op 2 februari: 'Ja, ik willem.' Of ze de tranen voor of na dat ja-woord de vrije loop liet, weet ik eigenlijk niet. Ik was er niet bij. Ik peddelde im Nachbarland. Als op 31 maart de Paashaas komt, dan gaan we de grens weer over. Het is mij prima bevallen.

Terug naar het overzicht van alle verhalen